Fiołki dla Jolanty, czyli fiołkowej Dziewczyny

Witajcie.

Od ostatniego wpisu z fiołkami w postaci obrazka upłynęło już sporo czasu. Od tamtego czasu oczywiście nie próżnowałam, choć mocno zwolniłam z różnych powodów. Po prostu inne rzeczy zaprzątały umysł i wymagały działań. A i pogoda, ostatnio dość upalna, jak wiadomo nie sprzyja haftowaniu, bo ręce się pocą i materiał wilgotnieje. 

Od tamtego czasu wykonałam kilka drobiazgów. Nie będę pokazywać ich tu wszystkich naraz, lecz pojedynczo, bo to różne małe formy. 

Dziś poprzestanę więc na pierwszym, którym jest fiołek biżuteryjny, wyhaftowany nitka w nitkę. To mały drobiażdżek w upominku dla Koleżanki.

Zawieszka tak się prezentuje:

Jak widać, zawieszka jest w stylu vintage. Mam nadzieję, że przypadł do gustu obdarowanej, bo wiem, że taki styl lubi i lubi włóczkowe chusty, które sama pięknie szydełkiem wykonuje.

Na dziś to tyle. 

Wszystkich serdecznie tu pozdrawiam, dziękując za miłe komentarze i Wasze odwiedziny. Trzymajcie się i nie dawajcie się tropikalnej aurze.

Chranna

Fiołki w wazonie dla Fiołkowej Dziewczyny - Jolanty

Imię Jolanta wywodzi się prawdopodobnie z greckiego słowa Iolanthe, które jest połączeniem członów ion (fiołek) oraz anthos (kwiat). Dosłownie oznacza więc „fioletowy kwiat” lub „fiołkowy kwiat”. Obrazek mój powstał z wyboru i na zamówienie mojej koleżanki Joli. Ramka też jest jej wyborem.
Podoba mi się. Jestem zadowolona z efektu mojej pracy.

Haftowałam muliną DMC, bo głównie tej używam, na tkaninie Murano, którą najbardziej lubię. Kolorów użyłam osiemnastu. Kolor tła: perłowoszary. Krzyżyki i półkrzyżyki oraz backstitch.

W małym upominku powstał jeszcze pewien drobiazg, ale że wysyłka będzie dopiero po świętach, to na razie nie pokazuję, żeby była niespodzianka :-)

Wszystkim życzę spokojnego oczekiwania na czas Zmartwychwstania Pańskiego z nadzieją i uwielbieniem dla Jego zbawczej męki. 

Dziękuję za wizyty i pozostawiony ślad w postaci komentarzy.

Chranna

Poprute skrzydło z pastorałami...

...czyli skorupka dziesiąta z młodymi pędami paproci.

Ooooj, lubię tę prehistoryczną, tajemniczą roślinę, która podobno kiedyś miała koło miliona gatunków!

W wielu kulturach tak się uważało, a u nas Wincenty Pol pisał, że kwiaty jej są "niewidzialne oku" i jeśli kwiat taki ktoś jednak znalazł i zobaczył, sam mógł stawać się niewidzialny i cieszyć się bogactwem oraz szczęściem. Jak wiemy, szukało się go w wigilię św. Jana, najlepiej nago, a niektóre dziewczęta smarowały ciało nasięźrzałem - odmianą paproci - co miało im dać powodzenie u chłopców. 

Etymologowie wskazują na różne pochodzenie nazwy tej rośliny. W językach angielskim i niemieckim wywodzi się ona od praindoeuropejskiego rdzenia pornom-, oznaczającego "skrzydło". Według niektórych badaczy etymologii do skrzydła odnosił się też praindoeuropejski rdzeń porti-, który mógł dać w prasłowiańskim kontynuację port. Inni twierdzą, że nazwa paproć wzięła się od czasownika poporti, który dla Prasłowian miał znaczenie "popruć". Może etymologowie zgodziliby się więc na zobrazowanie paproci w nazwie jako "poprutego skrzydła"? - konstatuje z właściwym sobie humorem profesor J. Bralczyk.

Zaś co do pastorałów, tak nazywa się młode, spiralne pędy paproci, pojawiające się wiosną.

Główne aspekty symboliki paproci to: szczęście, bogactwo, odrodzenie, trwałość, ochrona, magia, tajemnica, pokora, samotność, subtelne piękno. 

I tak dobrnęliśmy do końca mojego skorupkowego cyklu wpisów i zdjęć. Mam jeszcze do pokazania jeden haft przed Świętami Wielkanocnymi, bo w sobotę przed Palmową Niedzielą skończyłam zapowiadane fiołki w wazonie.

Tymczasem życzę Wam, by wiosenno-świąteczne porządki nie zdominowały czasu okołowielkanocnego. Niech znajdzie się czas na relaks, na odpoczynek, na refleksje związane z tym najważniejszym dla wszystkich katolików świętem.

Pozdrawiam cieplutko.

Chranna

 

Koniczyna z listkiem szczęścia w skorupce dziewiątej

Czterolistna koniczyna

liczyć listki swe zaczyna.

Pierwszy, drugi, trzeci, czwarty...

Niemożliwe! Czy to żarty?

Koniczynka cała drży:

"Inne mają listki trzy!"

Czwarty listek wciska w mech:

"Czemu spotkał mnie ten pech?"

Nie wie biedna koniczyna,

Że tak szczęście się zaczyna.

Agnieszka Frączek

Inna poetka - Emily Dickinson - w jednym ze swoich wierszy napisała, że aby stworzyć łąkę, wystarczy jeden kwiat koniczyny, jedna pszczoła i marzenie. A jeśli i jednej pszczoły nie staje, samo marzenie wystarczy...

Śmiałych marzeń zatem, by każdemu z nas własna wiosna łąką zakwitła...

Łąką Szczęścia...

A u mnie taka koniczynka pojawiła się w skorupce :-)

I na koniec piosenka...

Dziękuję wszystkim, którzy tu jeszcze do mnie zaglądają.

Chranna

Michałek fi(j)ołkowy

 ...czyli kolejny mały hafcik.

Tym razem fiołek. 

Bez zbędnych słów go prezentuję, bo co tu dużo gadać - to moja ósma wiosenna skorupka:

W naturze tej wiosny już je spotkałam:

A tak Kazimierz Wierzyński swoim wierszem składał hołd fiołkom:

Zielono mam w głowie i fiołki w niej kwitną,
Na klombach mych myśli sadzone za młodu,
Pod słońcem, co dało mi duszę błękitną
I które mi świeci bez trosk i zachodu.

Obnoszę po ludziach mój śmiech i bukiety
Rozdaję wokoło i jestem radosną
Wichurą zachwytu i szczęścia poety,
Co zamiast człowiekiem, powinien być wiosną

W „Śnie nocy letniej” Szekspira, Puck tworzy miłosny napój z soku fiołka – prawdopodobnie fiołka trójbarwnego. Szekspir wspomina o fiołkach także w „Hamlecie”. Fiołki uwielbiał Napoleon, który bywał nawet przezywany „fiołkowym kapralem”.

Przy okazji fiołkowego tematu, pokażę jeszcze, nad czym teraz pracuję. Z wyboru i na zamówienie koleżanki powstaje obrazek z fiołkami w wazonie. W obecnej chwili jestem na tym etapie:

I zanim się pożegnam, jak to czasem u mnie bywa, troszkę pięknych dźwięków...

Dziękuję za wizyty i komentarze. Pięknych wiosennych zauroczeń w czas słoneczny i ciepły Wam życzę.

Chranna

Kwiatek szafirową nitką w wiosenną skorupkę wplątany...

Szafirową nitkę wieczór plącze,

szafirowe cienie zwodzą nas,

szafirowy, szafirowy chłopcze,

że mnie kochasz, powiedz jeszcze raz. 

  (...)

Jeśli kiedyś będziesz w wielkiej biedzie,

zagubiony w plątaninie lat,

do altany dawnej cię powiedzie,

zaprowadzi szafirowy ślad -

szafirowe ptaki

z szafirowych gniazd,

szafirowe szlaki

szafirowych gwiazd,

szafirowe noce i noc owa

od szafiru cała szafirowa...

Tak pisał o szafirowym zauroczeniu K. I. Gałczyński.
Mnie się nitka nie plątała, gdy mi zakwitał ściegami xxx szafirek w siódmej już, wiosennej skorupce. We wzorze była żółta biedronka. Ja zrezygnowałam  z jej wyhaftowania i zastąpiłam ją czerwoną - naklejoną.

Mój szafirek:

Szczęście, radość i uśmiech to słowa pasujące do tych kwiatów, otwierających się w promieniach słońca.

I tego Wam życzę, Kochani. Dużo uśmiechu tej wiosny, szczęśliwych, radosnych wiosennych dni 😊

Chranna

Springtime

Witam w moich progach z pierwszym dniem astronomicznej wiosny, dniem równonocy wiosennej.

Przed nami 93 dni jej panowania. Prognozy długoterminowe przewidują, że kwiecień, maj i czerwiec będą spokojne i nie zaskoczą nietypowymi zjawiskami atmosferycznymi. 

Na cześć tej pory roku powstał mój obrazek. W wielu piosenkach, w ikonografii, a także w rozmaitych wierszach i wierszykach, wiosna jest postacią kobiecą, zgodnie z taką kategorią nominalną (rodzaj żeński) w naszym języku. 

Jednak nie zawsze tak było. W nowożytnym folklorze Słowian wiosnę personifikowano jako mężczyznę  Z początkiem wiosny Słowianie obchodzili Jare Gody, podczas których Jaryło (Jaryła, Jaruna) - bóstwo płodności i wiosny - cieszył się szczególną czcią. Były to kilkudniowe obrzędy wypełnione rozmaitymi rytuałami. W imaginacjach ludowych Jaryłę wyobrażano sobie jako bosego młodzieńca w białej szacie, jadącego na białym koniu. Na głowie miał wianek, w prawej ręce trzymał głowę ludzką, w lewej zaś kłosy żyta. 

Haft powstał na podstawie ilustracji Julii Seliny

Nie jest trudny, ale wymagający. A to ze względu na niezliczoną ilość kresek. Zwłaszcza te na ciemnych krzyżykach dały mi w kość. Lubię wyzwania, ale praca nad nim uczy cierpliwości. Oooj, uczy! No ale myślę, że było warto. 

Postawiłam gotowy obrazek na szafce w przedpokoju obok poskręcanych gałązek wierzby mandżurskiej i ta aranżacja wygląda wspaniale. Musicie uwierzyć mi jednak na słowo, bo miejsce jest ciemne, a ja nie mam odpowiedniego aparatu ani lampy, żeby sobie z takimi warunkami świetlnymi poradzić i wykonać w miarę przyzwoite zdjęcie.

No ale dosyć bajdurzenia. Zapraszam do obejrzenia efektu mojej pracy z xxx:

I jak, może być?

Po dzisiejszym okolicznościowym wpisie powrócę do pokazania pozostałych hafcików skorupkowych.

Tymczasem wszystkim życzę ekscytujących, pełnych zachwytów spacerów w czas wiosenny i piękna płynącego z czarownej pory roku, jaką jest wiosna 😊

A na koniec trochę muzyki, jako że jest ona bardzo ważna w moim życiu... Zapraszam do posłuchania utworu Rachmaninowa: Spring waters:

Dziękuję za wszystkie miłe komentarze i do sklikania.

Chranna